Wednesday, July 27, 2011
Some trip statistics, wat data van de reis
Total distance/totale afstand: 480 km
# travel days/aantal reisdagen: 6
# biking days/ aantal fietsdagen: 6 incl ferry
Hours laying/lig uren: 25 h
Travel hours/Reisuren: 46 h
Aver. Travel hours p day/reisuren p dag: 7,7 h
Aver. Bike hours p day/fietstijd p dag: 4,25 h
Aver bike speed/ gem fietssnelheid: 21,5 km/h
Aver distance p bikeday/gem afstand per fietsdag: 80 km/d
Longest distance/langste afstand: 117 km
Back home again
So this was the trip. The weather was fine. I am content with my decision to return home early. The part in Holland along the sea coast was actually the most beautiful part. About 100 km through nature (dunes) without cars is very unique.
They say English people are not used to bicycles. In those 3 days in England I met more traffic offences (cutting of while passing etc) than in 2 months in France and Spain.
But in total I am satisfied about this short trip.
They say English people are not used to bicycles. In those 3 days in England I met more traffic offences (cutting of while passing etc) than in 2 months in France and Spain.
But in total I am satisfied about this short trip.
Weer thuis
De overtocht was perfect. Bijzonder goed geslapen. Dit is behalve een langzame manier van oversteken wel een heel comfortabele en goedkope manier. Alles bij elkaar £79. Normaal krijg je daar niet zo een hotelkamer voor.
Na het aanmeren het nodige handjes schudden en broodjes kopen.
In kijkduin mijn eerste koffiestop die ik samen met een vriendin doorbreng die daar in de buurt woont. Ik heb haar al lang niet gesproken, dat werd dus weer eens tijd.
Wat een schitterend land om te fietsen, Nederland. Bijna 100% fietspad van HvH naar Alkmaar, door die prachtige duinen. Dat doet geen ander land ons na. Nu voor het eerst het stuk tussen Katwijk en Scheveningen door Meijendel gefietst. Ik ging altijd via Wassenaar omdat ik de afslag niet kon vinden, maar dit is prachtig. En vanaf Scheveningen is het goed aangegeven.
Ik schiet lekker op en het is mooi weer. In Driehuis is de ijssalon met het lekkerste ijs van Nederland (vind ik). Als ik hier langs kom moet ik even een ijsje likken. Op de stoeltjes zit Eric, net gepensioneerd interim manager en enthousiast fietser. Dus aanleiding om 1,5 uur te blijven praten over van alles en nog wat. Dit soort ontmoetingen maakt dit soort reizen goed, net als gisteren avond met Chris en Veolia.
Uiteindelijk ben ik om 18:00 thuis.
Ik ben toch wel tevreden over deze reis ondanks het vervroegd afbreken. Daar heb ik me inmiddels mee verenigd. Knie, enkel, elleboog wisselden elkaar af. De knie gaf de doorslag.
Overigens: ik wist dat in Engeland het verkeer niet echt rekening houdt met fietsers. Ik heb in 3 dagen fietsen meer hinderlijk gedrag ondervonden (snijden, scheuren e.d.) dan in Spanje en Frankrijk in 2 maanden.
Na het aanmeren het nodige handjes schudden en broodjes kopen.
In kijkduin mijn eerste koffiestop die ik samen met een vriendin doorbreng die daar in de buurt woont. Ik heb haar al lang niet gesproken, dat werd dus weer eens tijd.
Wat een schitterend land om te fietsen, Nederland. Bijna 100% fietspad van HvH naar Alkmaar, door die prachtige duinen. Dat doet geen ander land ons na. Nu voor het eerst het stuk tussen Katwijk en Scheveningen door Meijendel gefietst. Ik ging altijd via Wassenaar omdat ik de afslag niet kon vinden, maar dit is prachtig. En vanaf Scheveningen is het goed aangegeven.
Ik schiet lekker op en het is mooi weer. In Driehuis is de ijssalon met het lekkerste ijs van Nederland (vind ik). Als ik hier langs kom moet ik even een ijsje likken. Op de stoeltjes zit Eric, net gepensioneerd interim manager en enthousiast fietser. Dus aanleiding om 1,5 uur te blijven praten over van alles en nog wat. Dit soort ontmoetingen maakt dit soort reizen goed, net als gisteren avond met Chris en Veolia.
Uiteindelijk ben ik om 18:00 thuis.
Ik ben toch wel tevreden over deze reis ondanks het vervroegd afbreken. Daar heb ik me inmiddels mee verenigd. Knie, enkel, elleboog wisselden elkaar af. De knie gaf de doorslag.
Overigens: ik wist dat in Engeland het verkeer niet echt rekening houdt met fietsers. Ik heb in 3 dagen fietsen meer hinderlijk gedrag ondervonden (snijden, scheuren e.d.) dan in Spanje en Frankrijk in 2 maanden.
Summary from Harwich to Harwich
Usually I make a summary now and then after a few days of travelling. So, this is the first and unfortunately also the last summary of this trip. I return home and will explain it later.
In Holland eveything went very well, from Alkmaar to Hoek van Holland (ferryport to Harwich) is a trip of 117 km and not too complicated, wind in the back, beautifull road, mainly along the seacoast through the dunes. It is normal that, on the first day, you get some small discomforts, small pains, but they also disappear rather quickly. I am normal (I presume), so I got some pains in my knee, ankle and elbow. A matter of overload, after all, 2 years ago I made my last trip of this kind.
After my arrival in England I found the first camping site 12 km from Harwich and the next day: buzz off, up to the north.
Nice countryside, nice roads, nice villages, nice people etc. but my knee did not recover in spite of my agreement with it to recover after a while. Here are only hills, but further on on my trip the hills will be much steeper and then I need a dependable knee.
I just finished a period of restricted sporting because of my knee (not the same pain), so I do not want to redo this period by making it worse.
In Bungay I decided, at last: this will not be the finest bicycling tour of my life, so return home!! I am contented with my decision and I will do nice things at home. After all I have been to the mountains already for a week (3 weeks ago), so nothing to complain about.
I consider this short trip, with very nice wheather as an exploration tour, probably for next time, although 30 years ago I also was here on my bicycle.
Tonight I will take the boat back to Hoek van Holland and tomorrow night I will be home with 500 km behind me instead of 3500 km.
In Holland eveything went very well, from Alkmaar to Hoek van Holland (ferryport to Harwich) is a trip of 117 km and not too complicated, wind in the back, beautifull road, mainly along the seacoast through the dunes. It is normal that, on the first day, you get some small discomforts, small pains, but they also disappear rather quickly. I am normal (I presume), so I got some pains in my knee, ankle and elbow. A matter of overload, after all, 2 years ago I made my last trip of this kind.
After my arrival in England I found the first camping site 12 km from Harwich and the next day: buzz off, up to the north.
Nice countryside, nice roads, nice villages, nice people etc. but my knee did not recover in spite of my agreement with it to recover after a while. Here are only hills, but further on on my trip the hills will be much steeper and then I need a dependable knee.
I just finished a period of restricted sporting because of my knee (not the same pain), so I do not want to redo this period by making it worse.
In Bungay I decided, at last: this will not be the finest bicycling tour of my life, so return home!! I am contented with my decision and I will do nice things at home. After all I have been to the mountains already for a week (3 weeks ago), so nothing to complain about.
I consider this short trip, with very nice wheather as an exploration tour, probably for next time, although 30 years ago I also was here on my bicycle.
Tonight I will take the boat back to Hoek van Holland and tomorrow night I will be home with 500 km behind me instead of 3500 km.
Naar de boot
De fietstocht naar Felixstowe is rustig en makkelijk. Helaas zijn alle inn's all day open, maar die dag begint dan pas at noon. Dus koffie op het voor mij gebruikelijke moment (na ca 20-25 km) kan ik wel vergeten. Of had ik hier alles in miles moeten vertalen, dan ben ik nog te vroeg. Het is even een gok of de ferry over de Deben vaart. Zo niet dan moet ik 40 km om fietsen. Ik gok het en 5 km verderop weet een winkelierster mij te vertellen dat hij zeker vaart. Ik maak maar meteen een reservering (telefonisch) voor de ferry van Felixstowe naar Harwich, de laatste, om 16:35. Die pont kan maar 12 pasagiers vervoeren en het is schoolvakantie.
De pont over de Deben vaart inderdaad, maar pas vanaf 10:00, dus een half uur wachten. Het is een grote sloep, de toegang is bepaald niet op fietsen berekend en de bepakking moet dus van de fiets af.
Na de pont ben ik zo in Felixstowe waar de eerste koffie te verkrijgen is. Felixstowe is tegen mijn verwachting in t.o.v. Harwich beduidend groter.
Vlak bij het pontje over de haven naar Harwich is het Landguard Fort Felixstowe. Een kustverdedigingswerk dat tegen Michiel de Ruyter, de Fransen en de Duitsers een belangrijke rol heeft gespeeld. Tijd zat dus toch maar een beetje cultuur opsnuiven. Mooi om deze hele historie op een rij te zien, hoewel het laatste fort van 1875 stamt.
Het haven pontje is een grote grap. Er kunnen 12 passagiers mee met fietsen. De toegang is een heel steil grindstrand waar je helemaal in vastloopt met een beetje bepakking op de fiets. Aan de overkant is er een soort kade, maar om daar vanaf te komen is nog een grotere kunst. Een trap zonder gootje. Dus fietspassagiers?
Ik maak maar even een rondje Harwich en ga dan naar de passagiersterminal. Betalen en wachten. Gelukkig zie ik de waarschuwing voor unattended luggage, dus toch maar weer even de tassen van de fiets af, per slot is het wel 4,5 uur wachten.
Dat wachten duurde heel lang, totdat ik maar een praatje aan ga knopen met Abe die in Cornwall heeft gefietst. Dan gaat de tijd toch veel sneller. Om 20:40 mogen we inchecken. Er staat een grote groep fietsers te wachten voor de gate. Van allerlei soort. Tot een gezin met 3 hardstikke leuke kindjes (de jongste 14 maanden, de oudste 5 jaar). Die van 5 heeft ook een ligfiets, feitelijk hetzelfde als ik, alleen bij moeder voor op de fiets. Wat een superprestatie om zo met dat gezinnetje op weg te zijn (kamperen!!!). We hebben onderling heel wat af te kletsen over wat we hier doen.
Dan gaat de gate open en mogen we. Mijn fiets krijgt een superplek, heel eenzaam. dan moeten we met bagage en al nog 7 verdiepingen omhoog klimmen en dan nog een gang door van voor naar achter. Maar de cabine is perfect. Zeer comfortabel met een heerlijke douche. Was ik wel aan toe na deze sjouwpartij.
Ik ga nog even naar het passagiersdek waar ik nog een stel fietsers ontmoet met 3 kinderen 12 tot 16 jaar. Heel leuk mee gepraat, met veel herkenningspunten en een wijntje. Klikt het of klikt het..?
Een nachtje rustig (hoop ik) varen en we zijn weer op Nederlandse bodem.
De pont over de Deben vaart inderdaad, maar pas vanaf 10:00, dus een half uur wachten. Het is een grote sloep, de toegang is bepaald niet op fietsen berekend en de bepakking moet dus van de fiets af.
Na de pont ben ik zo in Felixstowe waar de eerste koffie te verkrijgen is. Felixstowe is tegen mijn verwachting in t.o.v. Harwich beduidend groter.
Vlak bij het pontje over de haven naar Harwich is het Landguard Fort Felixstowe. Een kustverdedigingswerk dat tegen Michiel de Ruyter, de Fransen en de Duitsers een belangrijke rol heeft gespeeld. Tijd zat dus toch maar een beetje cultuur opsnuiven. Mooi om deze hele historie op een rij te zien, hoewel het laatste fort van 1875 stamt.
Het haven pontje is een grote grap. Er kunnen 12 passagiers mee met fietsen. De toegang is een heel steil grindstrand waar je helemaal in vastloopt met een beetje bepakking op de fiets. Aan de overkant is er een soort kade, maar om daar vanaf te komen is nog een grotere kunst. Een trap zonder gootje. Dus fietspassagiers?
Ik maak maar even een rondje Harwich en ga dan naar de passagiersterminal. Betalen en wachten. Gelukkig zie ik de waarschuwing voor unattended luggage, dus toch maar weer even de tassen van de fiets af, per slot is het wel 4,5 uur wachten.
Dat wachten duurde heel lang, totdat ik maar een praatje aan ga knopen met Abe die in Cornwall heeft gefietst. Dan gaat de tijd toch veel sneller. Om 20:40 mogen we inchecken. Er staat een grote groep fietsers te wachten voor de gate. Van allerlei soort. Tot een gezin met 3 hardstikke leuke kindjes (de jongste 14 maanden, de oudste 5 jaar). Die van 5 heeft ook een ligfiets, feitelijk hetzelfde als ik, alleen bij moeder voor op de fiets. Wat een superprestatie om zo met dat gezinnetje op weg te zijn (kamperen!!!). We hebben onderling heel wat af te kletsen over wat we hier doen.
Dan gaat de gate open en mogen we. Mijn fiets krijgt een superplek, heel eenzaam. dan moeten we met bagage en al nog 7 verdiepingen omhoog klimmen en dan nog een gang door van voor naar achter. Maar de cabine is perfect. Zeer comfortabel met een heerlijke douche. Was ik wel aan toe na deze sjouwpartij.
Ik ga nog even naar het passagiersdek waar ik nog een stel fietsers ontmoet met 3 kinderen 12 tot 16 jaar. Heel leuk mee gepraat, met veel herkenningspunten en een wijntje. Klikt het of klikt het..?
Een nachtje rustig (hoop ik) varen en we zijn weer op Nederlandse bodem.
Tuesday, July 26, 2011
Sternfield, terugkeer!!!!
Een zeer koude nacht. Mooi compact zo een zomerslaapzak, maar ik moet wel wat kleren aantrekken om dit te overleven.
Bij het opstaan en de eerste 10 km geen kniepijn. Ik krijg er weer zin in. Maar dan begint de pijn weer. Ik ben nog niet toe aan omkeren, maar de zin zakt wel weer behoorlijk.
Saxmundham heeft een gemeentehuis met het opschrift: 'Dieu et ma patrie'. Dat zou je niet in Engeland verwachten. Door de burgers aangeboden bij het huwelijk van King George VI . Ze hebben de spreuk wel boven de dakgoot geplaats zodat je goed moet kijken om hem te vinden.
Die mooie smalle bochtige wegen zijn prachtig. Maar ik kan me nergens voluit heuvel af laten zoeven. Om iedere bocht kan inspector Morse aan komen scheuren, dus gedoseerd remmen is het devies (de wegen zijn ook niet in een beste staat, anders dan in Spanje)..
Na 23 km, in Halesworth breekt mijn bagagedrager. Die is al eens een keer gelast. Kennelijk was dit niet afdoende. Ik moet alles afpakken en met touw een constructie maken, zodat de boel weer reisklaar is. Toch maar even naar de fietsenmaker. Mijn balhoofd heeft ook een beetje speling en dat is een ingewikkelde constructie. Huggy (de fietsenmaker, hoe kom je in 's hemelsnaam aan zo een naam, ik kan mezelf niet voorstellen dat vrouwen hem zelfs zouden willen huggen) snapt er ook niets van en ziet er een beetje (klinkt ook zo) overspannen uit. Dus ik beperk me maar tot het kopen van een sjorband voor de drager en ga uiteindelijk maar wat koffie drinken. De bediening hier op dit gezellige terras duurt heel lang, maar de prijs was ernaar 1,40 pond ipv normaal 1,85. Ook deze obers zien eruit zoals Huggy, vandaar!
Ik fiets door tot aan Bungay waar ik lunch houd en nadenk. Conclusie dit wordt niet 'mijn ideale fietsvakantie'. Mijn knie doet nu ook op de vlakke stukken behoorlijk pijn, maar zeker bij het klimmen. En dit zijn nog maar heuveltjes vergeleken bij wat mij is voorspeld. Kortom: ik beschouw dit maar als een verkenningstochtje (toch een klein rondje UK), hoewel ik hier 30 jaar geleden ook heb gefietst, en keer om naar huis. Het is hier heerlijk fietsweer en ik krijg uit Nederland en Frankrijk berichten dat het niet best is. Dat neem ik dan maar voor lief.
De confrontatie waar ik gisteren over schreef heeft met deze beslissing te maken: waarom wel, waarom niet. Opgeven....? Heb ik wel eens eerder gedaan maar om veel hardere redenen (longoedeem op de Kilimanjaro bv.). Wordt ik kleinzielig of verstandig? Maar is dit opgeven....? Voor wie moet ik dit? Ik heb 5 maanden moeten afzien van hardlopen vanwege een knieblessure (zelfde knie, maar ander probleem, denk ik), dat ga ik niet weer uitlokken. Vroeger noemde ik dit wel eens kokende knieen, maar ik heb het nog nooit bij beklimmingen gehad, wel op lange vlakke trajecten.
Voel me goed bij dit besluit. Dus via een omweggetje keer ik om naar Harwich en neem morgen de nachtboot.
Ik kom langs de camping van vanochtend, maar rijd nog even door. Op een heerlijk rustige uitgestrekte camping, na 93 km kom ik om 16:15 aan. Daarna heb ik de boot geregeld en moest onderzoeken hoe ik de Deben en de haven van Harwich kan oversteken om een grote omweg te vermijden.
Ik ben dankbaar voor de steun betuigingen en goed bedoelde adviezen die ik inmiddels heb gekregen. Zelfs van een enthousiaste lezer met een hele lijst alternatieven, die ik allemaal niet ga doen.
Bij het opstaan en de eerste 10 km geen kniepijn. Ik krijg er weer zin in. Maar dan begint de pijn weer. Ik ben nog niet toe aan omkeren, maar de zin zakt wel weer behoorlijk.
Saxmundham heeft een gemeentehuis met het opschrift: 'Dieu et ma patrie'. Dat zou je niet in Engeland verwachten. Door de burgers aangeboden bij het huwelijk van King George VI . Ze hebben de spreuk wel boven de dakgoot geplaats zodat je goed moet kijken om hem te vinden.
Die mooie smalle bochtige wegen zijn prachtig. Maar ik kan me nergens voluit heuvel af laten zoeven. Om iedere bocht kan inspector Morse aan komen scheuren, dus gedoseerd remmen is het devies (de wegen zijn ook niet in een beste staat, anders dan in Spanje)..
Na 23 km, in Halesworth breekt mijn bagagedrager. Die is al eens een keer gelast. Kennelijk was dit niet afdoende. Ik moet alles afpakken en met touw een constructie maken, zodat de boel weer reisklaar is. Toch maar even naar de fietsenmaker. Mijn balhoofd heeft ook een beetje speling en dat is een ingewikkelde constructie. Huggy (de fietsenmaker, hoe kom je in 's hemelsnaam aan zo een naam, ik kan mezelf niet voorstellen dat vrouwen hem zelfs zouden willen huggen) snapt er ook niets van en ziet er een beetje (klinkt ook zo) overspannen uit. Dus ik beperk me maar tot het kopen van een sjorband voor de drager en ga uiteindelijk maar wat koffie drinken. De bediening hier op dit gezellige terras duurt heel lang, maar de prijs was ernaar 1,40 pond ipv normaal 1,85. Ook deze obers zien eruit zoals Huggy, vandaar!
Ik fiets door tot aan Bungay waar ik lunch houd en nadenk. Conclusie dit wordt niet 'mijn ideale fietsvakantie'. Mijn knie doet nu ook op de vlakke stukken behoorlijk pijn, maar zeker bij het klimmen. En dit zijn nog maar heuveltjes vergeleken bij wat mij is voorspeld. Kortom: ik beschouw dit maar als een verkenningstochtje (toch een klein rondje UK), hoewel ik hier 30 jaar geleden ook heb gefietst, en keer om naar huis. Het is hier heerlijk fietsweer en ik krijg uit Nederland en Frankrijk berichten dat het niet best is. Dat neem ik dan maar voor lief.
De confrontatie waar ik gisteren over schreef heeft met deze beslissing te maken: waarom wel, waarom niet. Opgeven....? Heb ik wel eens eerder gedaan maar om veel hardere redenen (longoedeem op de Kilimanjaro bv.). Wordt ik kleinzielig of verstandig? Maar is dit opgeven....? Voor wie moet ik dit? Ik heb 5 maanden moeten afzien van hardlopen vanwege een knieblessure (zelfde knie, maar ander probleem, denk ik), dat ga ik niet weer uitlokken. Vroeger noemde ik dit wel eens kokende knieen, maar ik heb het nog nooit bij beklimmingen gehad, wel op lange vlakke trajecten.
Voel me goed bij dit besluit. Dus via een omweggetje keer ik om naar Harwich en neem morgen de nachtboot.
Ik kom langs de camping van vanochtend, maar rijd nog even door. Op een heerlijk rustige uitgestrekte camping, na 93 km kom ik om 16:15 aan. Daarna heb ik de boot geregeld en moest onderzoeken hoe ik de Deben en de haven van Harwich kan oversteken om een grote omweg te vermijden.
Ik ben dankbaar voor de steun betuigingen en goed bedoelde adviezen die ik inmiddels heb gekregen. Zelfs van een enthousiaste lezer met een hele lijst alternatieven, die ik allemaal niet ga doen.
Monday, July 25, 2011
Saxmundham
Het was een koude nacht en ik wordt wakker op Nederlandse tijd met een behoorlijke keelpijn, toch kou gevat, op de boot? Dus ben ik al om 7:00 op pad. Het weer is half bewolkt met stevige wind (tegen). Op zondag zijn veel winkels open dus aan brood komen is makkelijk, in Manningtree. Op veel mooie plekjes staan bankjes. Maar de allermooiste plekjes liggen voor de bakkerij. Maar goed, in de zon in een klein parkje ontbijten is ook wat waard. Een wielrenner knoopt al fietsend een praatje aan en geeft nog wat reistips. Ipswitch is aardig maar op zondag toch wat stil.
Ipswitch uit gaat via een fietspad, parallel aan de A-weg. Mooi gescheiden verkeer, maar wel wat traag want zoals alle buitenlandse fietspaden: onvoorspelbaar wegdek, rare bochten, vervuiling op het pad (gruis, wordt nooit geveegd en autos hebben de gewoonte om de troep voor anderen te laten). Maar goed, het voordeel is dat ik niet op de autos hoef te letten. Verder zou ik de wegen willen beschrijven als: kijk naar Engelse detective series en je ziet zo de Vauxhalls om de bocht de weg op rijden. Heuvels, bomen, struiken, hagen, bochten, bruggetjes (met snelheidsbeperking waar niemand zich aan houdt) boogviaducten (in het midden van de weg rijden) en roundabouts DE uitvinding om als Europeaan de weg weer te vinden (gewoon op de rotonde blijven tot je het weet.
Ipswitch uit gaat via een fietspad, parallel aan de A-weg. Mooi gescheiden verkeer, maar wel wat traag want zoals alle buitenlandse fietspaden: onvoorspelbaar wegdek, rare bochten, vervuiling op het pad (gruis, wordt nooit geveegd en autos hebben de gewoonte om de troep voor anderen te laten). Maar goed, het voordeel is dat ik niet op de autos hoef te letten. Verder zou ik de wegen willen beschrijven als: kijk naar Engelse detective series en je ziet zo de Vauxhalls om de bocht de weg op rijden. Heuvels, bomen, struiken, hagen, bochten, bruggetjes (met snelheidsbeperking waar niemand zich aan houdt) boogviaducten (in het midden van de weg rijden) en roundabouts DE uitvinding om als Europeaan de weg weer te vinden (gewoon op de rotonde blijven tot je het weet.
Ik kom nog steeds niet echt op gang. Een van de 'pijntjes' gaat maar niet weg en daar heb ik bij het klimmen knap last van: mijn linker knie (de voorkant van mijn knieschijf, lijkt op overbelasting). Mijn rechter elleboog, maakt het schakelen erg lastig en traag. Als dit zo doorgaat zal ik mijn tour moeten aanpassen. Ik neem maar wat vaker pauze. Ik kom vandaag maar aan 73 km toe, maar niet omdat ik op zo een bezienswaardige plek wil pauzeren, maar omdat ik door die pijn gewoon even geen zin heb. Wel wat vroeg, op de 3e dag al. Ik heb er toch al weer 221 km op zitten.
Koffie heb je hier: small, medium en large. Small is al een soepkom waar er in Nederland 2 in kunnen. Kan ik meer stops maken met een soepkom koffie....
De camping in Saxmundham is wat lastig te vinden. Mensen die me de weg wijzen willen me steeds over een razende A12 sturen naar verweggiestan. Maar een beetje vasthoudendheid van mijn kant is nodig om een mevrouw dieper te laten nadenken. Ach nog geen kilometer verder op! Een heerlijk plekje in de zon, al om 15:00 op eenheerlijk rustige camping, zoals het hoort zou ik zeggen. Wie doet me wat. Maar ik moet wel even goed nadenken over mijn alternatieven. Als de knie blijft ga ik niet alle beklimmingen van GB doen, dan maak ik hem kapot en wordt het er niet leuker van. Dan kan ik weer opnieuw een revalidatie in Ik kan de route nog even aanzien. Als ik moet aanpassen moet ik morgen of overmorgen kiezen om om te keren naar Harwich, of vanaf Hull terug te gaan. Dan wordt het wel een bijzonder kort rondje GB.
De was doen (oh wat ruik ik weer lekker!), een uurtje slapen in de zon en een lekkere macaroni met... Doen mij goed. Na de afwas (voortaan niet de fles lenzen vloeistof en douche-gel (n een lenzenvloeistoffles) omruilen, ja ik doe de was, de afwas en de douche met dezelfde vloeistof), voel ik mij weer prima.
Vanmiddag in Framlingham schrok ik wel een beetje van mijzelf. Ik heb al wel heel wat van dit soort rondjes op de fiets gemaakt en tot nog toe kan ik niet zeggen dat deze zo zwaar is, maar ik heb nog nooit zo snel zo een confrontatie met mezelf gehad. Meestal kwam dat pas na een paar weken. Tom, wat betekent dit????? En het is zo een schitterend weer .....! Dit soort tochten, een marathon en een tocht naar Santiago de C zijn altijd goed om de diepste ontdekkingen bij jezelf te doen!
Saturday, July 23, 2011
Met Stena line naar Harwich en naar Bradfield
Als ik opsta is het mooi weer. Vannacht een enorme bui gehad. Ik had een nieuw lichtgewicht matras gekocht van Exped (Synmat 7 UL M), helft van het gewicht en helft van de omvang van mijn Thermarest matras. Is goed bevallen, maar opstaan blijft toch moeizaam. Ik kan het vanochtend kalm aan doen, de ferry vertrekt om 14:30.
Ik ga eerst maar even terug naar de fietsenwinkel waar Kees mijn SPD plaatjes onder mijn schoen weg moet boren. Een heel ander gevoel nu met nieuwe clips en mijn voet blijft tenminste hangen.
Verder natuurlijk het bekende vakantie recept: terrasje, koffie, krantje, praatje (met een 50 km vierdaagse loper die nog helemaal in de roes zit. Ik had op TV al dat enorme feest zitten bewonderen).
Daarna tent rustig inpakken en langs de Nieuwe waterweg mijn lunch gebruiken. Er staat te veel wind voor het strand, met stuifzand als gevolg.
Op de boot is het nog een hele kunst om mijn fiets vast te zetten. Maasvlakte 2 is indrukwekkend groot en (nog) kaal als we uitvaren. Het is geen weer om op dek te zitten, je stormt er vanaf.
Een lange saaie reis, 6,5 uur, maar gelukkig heb ik de hele tijd 'kletsend' kunnen doorbrengen. Dan gaat het lekker snel. het grootste deel met een half Engels stel, die GB prima kennen. Dus een aantal prima reistips gekregen. Er kwam nog een oud medestudent van een cursus bij Neyenrode naar mij toe die mij aan mijn stem herkende, hoe is het mogelijk na ca 7 jaar. Toen we de boot verlieten vroeg Henk of hij met me mee kon rijden naar de eerste camping (12 km verderop). Het eerste stuk is altijd lastig om te vinden, zeker omdat alles naar de autoweg voert, die ik nu net probeer te vermijden, dat ging dus ook meteen mis en toen moesten we toch een stuk A weg volgen. even goed nadenken over links verkeer. Gelukkig barst het hier van de roudabouts, kun je lekker nadenken. East Anglia zou vlak zijn, maar er zitten in die 12 km toch een paar klimmetjes. Het begint al vroeg donker te worden, met een prachtige rode zonsondergang. Als dat hetzelfde betekent voor het weer als in Nederland dan tref ik het. Uiteindelijk zijn we om 21:45 op de camping, achter een pub waar een band speelt, dus met de neus in de boter. Gauw tent opzetten en douchen. Ondanks maar 30 km en weinig lichamelijke inspanning voel ik het toch wel zitten.
Ik ga eerst maar even terug naar de fietsenwinkel waar Kees mijn SPD plaatjes onder mijn schoen weg moet boren. Een heel ander gevoel nu met nieuwe clips en mijn voet blijft tenminste hangen.
Verder natuurlijk het bekende vakantie recept: terrasje, koffie, krantje, praatje (met een 50 km vierdaagse loper die nog helemaal in de roes zit. Ik had op TV al dat enorme feest zitten bewonderen).
Daarna tent rustig inpakken en langs de Nieuwe waterweg mijn lunch gebruiken. Er staat te veel wind voor het strand, met stuifzand als gevolg.
Op de boot is het nog een hele kunst om mijn fiets vast te zetten. Maasvlakte 2 is indrukwekkend groot en (nog) kaal als we uitvaren. Het is geen weer om op dek te zitten, je stormt er vanaf.
Een lange saaie reis, 6,5 uur, maar gelukkig heb ik de hele tijd 'kletsend' kunnen doorbrengen. Dan gaat het lekker snel. het grootste deel met een half Engels stel, die GB prima kennen. Dus een aantal prima reistips gekregen. Er kwam nog een oud medestudent van een cursus bij Neyenrode naar mij toe die mij aan mijn stem herkende, hoe is het mogelijk na ca 7 jaar. Toen we de boot verlieten vroeg Henk of hij met me mee kon rijden naar de eerste camping (12 km verderop). Het eerste stuk is altijd lastig om te vinden, zeker omdat alles naar de autoweg voert, die ik nu net probeer te vermijden, dat ging dus ook meteen mis en toen moesten we toch een stuk A weg volgen. even goed nadenken over links verkeer. Gelukkig barst het hier van de roudabouts, kun je lekker nadenken. East Anglia zou vlak zijn, maar er zitten in die 12 km toch een paar klimmetjes. Het begint al vroeg donker te worden, met een prachtige rode zonsondergang. Als dat hetzelfde betekent voor het weer als in Nederland dan tref ik het. Uiteindelijk zijn we om 21:45 op de camping, achter een pub waar een band speelt, dus met de neus in de boter. Gauw tent opzetten en douchen. Ondanks maar 30 km en weinig lichamelijke inspanning voel ik het toch wel zitten.
Friday, July 22, 2011
De kop is er af, Hoek van Holland
Het is nog wat onwennig als ik om 8:30 eindelijk op mijn fiets stap, per slot is het al weer 2 jaar geleden dat ik zo een tocht heb gemaakt. De fiets voelt 'stevig bepakt', even mee leren omgaan.
De boel is goed onderhouden dus het fietst licht.
Het is eigenlijk wel mooi fiets weer, met een stevige wind in de rug. Tegenliggers hebben het zwaar. ik moet nog even goed kijken of ik de fiets richting in Engeland niet beter kan aanpassen aan de windrichting. Een rondje is een rondje, linksom of rechtsom. Ook dat kan morgen op de boot goed, tijd zat.
Tot aan Den Haag is het voor mij een zeer bekende route, dus een kaart is niet nodig. In Heiloo kom ik langs de garage waar mijn jongste zoon werkt, die toevallig buiten staat als ik langs kom. Dus er moet even koffie worden gedronken.
De tweede stop wordt pas vlak voor Noordwijk waar ik natuurlijk mijn traditionele appelpunt moet hebben. Ik raak gezellig in gesprek met een stel die met hun kleinkinderen naar het strand gaan, zo schiet de tijd wel op, maar de route niet.
In de loop van de 117 km (dat valt toch een beetje tegen voor zo een eerste dag), krijg ik allerlei pijntjes op allerlei plekken: mijn elleboog, mijn knie, mijn enkel e.d. De meeste gaan na een km of 20 wel weer over. Maar de elleboog is wat zorgelijker, want ik denk dat dat een overbelasting is van fitness. Ik had er al last van maar deed alsof dat niet zo was. We zullen zien. Het lijf moet toch even echt wennen.
De route is prachtig, nagenoeg helemaal duinen afgewisseld met badplaatsen.
Mijn voet valt steeds van het pedaal, een teken dat mijn SPD clips versleten zijn. Dus in Hoek van Holland eerst even de fietsenmaker opgezocht. Die blijkt een enthousiast sponsor van Plan te zijn, waar ik vrijwilligerswerk voor doe. Dus wel een goed aanknopingspunt voor een gesprek.
De clips onder mijn schoenen blijken zo versleten dat ik ze niet meer los krijg. Gelukkig heb ik morgen voor de boot voldoende tijd om mij te laten helpen. Dan maar naar de camping. Het is droog en ik heb een lekker plekje. Een nette camping met veel vaste staanplaatsen, met veel 'buurtbewoners' die hier al jaren komen. Er zijn in de buurt voetbalwedstrijden met veel muziek. Zal wel weer over gaan.
Gelukkig heb ik morgen al mijn eerste rustdag op de boot, dus kan mijn lijf even bezien of die dit wel allemaal leuk vindt.
De bar op de camping stinkt naar rook. Ze hebben een prachtige rokersruimte, maar de deur staat open. Bij de tent zitten is comfortabeler en frisser. Na een heerlijke douche ben ik de inspanning gauw vergeten. Wel goed dat ik de fietstocht en overtocht niet op een dag heb gepland. Nu lijkt het net vakantie.
Aan het eind van de dag komen er steeds meer fietstrekkers. Den ik dat die allemaal de boot moeten hebben. Maar nee, er bestaat ook nog zoiets als een rondje Nederland.
Ook het koken moet wennen. Ik heb wel eens lekkerder eenpansmaaltijden gemaakt. Wat kun je in 2 jaar veel kennis kwijt raken. Maar dat gaan we weer opbouwen. De thee smaakt in ieder geval wel goed.
De boel is goed onderhouden dus het fietst licht.
Het is eigenlijk wel mooi fiets weer, met een stevige wind in de rug. Tegenliggers hebben het zwaar. ik moet nog even goed kijken of ik de fiets richting in Engeland niet beter kan aanpassen aan de windrichting. Een rondje is een rondje, linksom of rechtsom. Ook dat kan morgen op de boot goed, tijd zat.
Tot aan Den Haag is het voor mij een zeer bekende route, dus een kaart is niet nodig. In Heiloo kom ik langs de garage waar mijn jongste zoon werkt, die toevallig buiten staat als ik langs kom. Dus er moet even koffie worden gedronken.
De tweede stop wordt pas vlak voor Noordwijk waar ik natuurlijk mijn traditionele appelpunt moet hebben. Ik raak gezellig in gesprek met een stel die met hun kleinkinderen naar het strand gaan, zo schiet de tijd wel op, maar de route niet.
In de loop van de 117 km (dat valt toch een beetje tegen voor zo een eerste dag), krijg ik allerlei pijntjes op allerlei plekken: mijn elleboog, mijn knie, mijn enkel e.d. De meeste gaan na een km of 20 wel weer over. Maar de elleboog is wat zorgelijker, want ik denk dat dat een overbelasting is van fitness. Ik had er al last van maar deed alsof dat niet zo was. We zullen zien. Het lijf moet toch even echt wennen.
De route is prachtig, nagenoeg helemaal duinen afgewisseld met badplaatsen.
Mijn voet valt steeds van het pedaal, een teken dat mijn SPD clips versleten zijn. Dus in Hoek van Holland eerst even de fietsenmaker opgezocht. Die blijkt een enthousiast sponsor van Plan te zijn, waar ik vrijwilligerswerk voor doe. Dus wel een goed aanknopingspunt voor een gesprek.
De clips onder mijn schoenen blijken zo versleten dat ik ze niet meer los krijg. Gelukkig heb ik morgen voor de boot voldoende tijd om mij te laten helpen. Dan maar naar de camping. Het is droog en ik heb een lekker plekje. Een nette camping met veel vaste staanplaatsen, met veel 'buurtbewoners' die hier al jaren komen. Er zijn in de buurt voetbalwedstrijden met veel muziek. Zal wel weer over gaan.
Gelukkig heb ik morgen al mijn eerste rustdag op de boot, dus kan mijn lijf even bezien of die dit wel allemaal leuk vindt.
De bar op de camping stinkt naar rook. Ze hebben een prachtige rokersruimte, maar de deur staat open. Bij de tent zitten is comfortabeler en frisser. Na een heerlijke douche ben ik de inspanning gauw vergeten. Wel goed dat ik de fietstocht en overtocht niet op een dag heb gepland. Nu lijkt het net vakantie.
Aan het eind van de dag komen er steeds meer fietstrekkers. Den ik dat die allemaal de boot moeten hebben. Maar nee, er bestaat ook nog zoiets als een rondje Nederland.
Ook het koken moet wennen. Ik heb wel eens lekkerder eenpansmaaltijden gemaakt. Wat kun je in 2 jaar veel kennis kwijt raken. Maar dat gaan we weer opbouwen. De thee smaakt in ieder geval wel goed.
Subscribe to:
Posts (Atom)