Wednesday, July 27, 2011
Some trip statistics, wat data van de reis
Total distance/totale afstand: 480 km
# travel days/aantal reisdagen: 6
# biking days/ aantal fietsdagen: 6 incl ferry
Hours laying/lig uren: 25 h
Travel hours/Reisuren: 46 h
Aver. Travel hours p day/reisuren p dag: 7,7 h
Aver. Bike hours p day/fietstijd p dag: 4,25 h
Aver bike speed/ gem fietssnelheid: 21,5 km/h
Aver distance p bikeday/gem afstand per fietsdag: 80 km/d
Longest distance/langste afstand: 117 km
Back home again
So this was the trip. The weather was fine. I am content with my decision to return home early. The part in Holland along the sea coast was actually the most beautiful part. About 100 km through nature (dunes) without cars is very unique.
They say English people are not used to bicycles. In those 3 days in England I met more traffic offences (cutting of while passing etc) than in 2 months in France and Spain.
But in total I am satisfied about this short trip.
They say English people are not used to bicycles. In those 3 days in England I met more traffic offences (cutting of while passing etc) than in 2 months in France and Spain.
But in total I am satisfied about this short trip.
Weer thuis
De overtocht was perfect. Bijzonder goed geslapen. Dit is behalve een langzame manier van oversteken wel een heel comfortabele en goedkope manier. Alles bij elkaar £79. Normaal krijg je daar niet zo een hotelkamer voor.
Na het aanmeren het nodige handjes schudden en broodjes kopen.
In kijkduin mijn eerste koffiestop die ik samen met een vriendin doorbreng die daar in de buurt woont. Ik heb haar al lang niet gesproken, dat werd dus weer eens tijd.
Wat een schitterend land om te fietsen, Nederland. Bijna 100% fietspad van HvH naar Alkmaar, door die prachtige duinen. Dat doet geen ander land ons na. Nu voor het eerst het stuk tussen Katwijk en Scheveningen door Meijendel gefietst. Ik ging altijd via Wassenaar omdat ik de afslag niet kon vinden, maar dit is prachtig. En vanaf Scheveningen is het goed aangegeven.
Ik schiet lekker op en het is mooi weer. In Driehuis is de ijssalon met het lekkerste ijs van Nederland (vind ik). Als ik hier langs kom moet ik even een ijsje likken. Op de stoeltjes zit Eric, net gepensioneerd interim manager en enthousiast fietser. Dus aanleiding om 1,5 uur te blijven praten over van alles en nog wat. Dit soort ontmoetingen maakt dit soort reizen goed, net als gisteren avond met Chris en Veolia.
Uiteindelijk ben ik om 18:00 thuis.
Ik ben toch wel tevreden over deze reis ondanks het vervroegd afbreken. Daar heb ik me inmiddels mee verenigd. Knie, enkel, elleboog wisselden elkaar af. De knie gaf de doorslag.
Overigens: ik wist dat in Engeland het verkeer niet echt rekening houdt met fietsers. Ik heb in 3 dagen fietsen meer hinderlijk gedrag ondervonden (snijden, scheuren e.d.) dan in Spanje en Frankrijk in 2 maanden.
Na het aanmeren het nodige handjes schudden en broodjes kopen.
In kijkduin mijn eerste koffiestop die ik samen met een vriendin doorbreng die daar in de buurt woont. Ik heb haar al lang niet gesproken, dat werd dus weer eens tijd.
Wat een schitterend land om te fietsen, Nederland. Bijna 100% fietspad van HvH naar Alkmaar, door die prachtige duinen. Dat doet geen ander land ons na. Nu voor het eerst het stuk tussen Katwijk en Scheveningen door Meijendel gefietst. Ik ging altijd via Wassenaar omdat ik de afslag niet kon vinden, maar dit is prachtig. En vanaf Scheveningen is het goed aangegeven.
Ik schiet lekker op en het is mooi weer. In Driehuis is de ijssalon met het lekkerste ijs van Nederland (vind ik). Als ik hier langs kom moet ik even een ijsje likken. Op de stoeltjes zit Eric, net gepensioneerd interim manager en enthousiast fietser. Dus aanleiding om 1,5 uur te blijven praten over van alles en nog wat. Dit soort ontmoetingen maakt dit soort reizen goed, net als gisteren avond met Chris en Veolia.
Uiteindelijk ben ik om 18:00 thuis.
Ik ben toch wel tevreden over deze reis ondanks het vervroegd afbreken. Daar heb ik me inmiddels mee verenigd. Knie, enkel, elleboog wisselden elkaar af. De knie gaf de doorslag.
Overigens: ik wist dat in Engeland het verkeer niet echt rekening houdt met fietsers. Ik heb in 3 dagen fietsen meer hinderlijk gedrag ondervonden (snijden, scheuren e.d.) dan in Spanje en Frankrijk in 2 maanden.
Summary from Harwich to Harwich
Usually I make a summary now and then after a few days of travelling. So, this is the first and unfortunately also the last summary of this trip. I return home and will explain it later.
In Holland eveything went very well, from Alkmaar to Hoek van Holland (ferryport to Harwich) is a trip of 117 km and not too complicated, wind in the back, beautifull road, mainly along the seacoast through the dunes. It is normal that, on the first day, you get some small discomforts, small pains, but they also disappear rather quickly. I am normal (I presume), so I got some pains in my knee, ankle and elbow. A matter of overload, after all, 2 years ago I made my last trip of this kind.
After my arrival in England I found the first camping site 12 km from Harwich and the next day: buzz off, up to the north.
Nice countryside, nice roads, nice villages, nice people etc. but my knee did not recover in spite of my agreement with it to recover after a while. Here are only hills, but further on on my trip the hills will be much steeper and then I need a dependable knee.
I just finished a period of restricted sporting because of my knee (not the same pain), so I do not want to redo this period by making it worse.
In Bungay I decided, at last: this will not be the finest bicycling tour of my life, so return home!! I am contented with my decision and I will do nice things at home. After all I have been to the mountains already for a week (3 weeks ago), so nothing to complain about.
I consider this short trip, with very nice wheather as an exploration tour, probably for next time, although 30 years ago I also was here on my bicycle.
Tonight I will take the boat back to Hoek van Holland and tomorrow night I will be home with 500 km behind me instead of 3500 km.
In Holland eveything went very well, from Alkmaar to Hoek van Holland (ferryport to Harwich) is a trip of 117 km and not too complicated, wind in the back, beautifull road, mainly along the seacoast through the dunes. It is normal that, on the first day, you get some small discomforts, small pains, but they also disappear rather quickly. I am normal (I presume), so I got some pains in my knee, ankle and elbow. A matter of overload, after all, 2 years ago I made my last trip of this kind.
After my arrival in England I found the first camping site 12 km from Harwich and the next day: buzz off, up to the north.
Nice countryside, nice roads, nice villages, nice people etc. but my knee did not recover in spite of my agreement with it to recover after a while. Here are only hills, but further on on my trip the hills will be much steeper and then I need a dependable knee.
I just finished a period of restricted sporting because of my knee (not the same pain), so I do not want to redo this period by making it worse.
In Bungay I decided, at last: this will not be the finest bicycling tour of my life, so return home!! I am contented with my decision and I will do nice things at home. After all I have been to the mountains already for a week (3 weeks ago), so nothing to complain about.
I consider this short trip, with very nice wheather as an exploration tour, probably for next time, although 30 years ago I also was here on my bicycle.
Tonight I will take the boat back to Hoek van Holland and tomorrow night I will be home with 500 km behind me instead of 3500 km.
Naar de boot
De fietstocht naar Felixstowe is rustig en makkelijk. Helaas zijn alle inn's all day open, maar die dag begint dan pas at noon. Dus koffie op het voor mij gebruikelijke moment (na ca 20-25 km) kan ik wel vergeten. Of had ik hier alles in miles moeten vertalen, dan ben ik nog te vroeg. Het is even een gok of de ferry over de Deben vaart. Zo niet dan moet ik 40 km om fietsen. Ik gok het en 5 km verderop weet een winkelierster mij te vertellen dat hij zeker vaart. Ik maak maar meteen een reservering (telefonisch) voor de ferry van Felixstowe naar Harwich, de laatste, om 16:35. Die pont kan maar 12 pasagiers vervoeren en het is schoolvakantie.
De pont over de Deben vaart inderdaad, maar pas vanaf 10:00, dus een half uur wachten. Het is een grote sloep, de toegang is bepaald niet op fietsen berekend en de bepakking moet dus van de fiets af.
Na de pont ben ik zo in Felixstowe waar de eerste koffie te verkrijgen is. Felixstowe is tegen mijn verwachting in t.o.v. Harwich beduidend groter.
Vlak bij het pontje over de haven naar Harwich is het Landguard Fort Felixstowe. Een kustverdedigingswerk dat tegen Michiel de Ruyter, de Fransen en de Duitsers een belangrijke rol heeft gespeeld. Tijd zat dus toch maar een beetje cultuur opsnuiven. Mooi om deze hele historie op een rij te zien, hoewel het laatste fort van 1875 stamt.
Het haven pontje is een grote grap. Er kunnen 12 passagiers mee met fietsen. De toegang is een heel steil grindstrand waar je helemaal in vastloopt met een beetje bepakking op de fiets. Aan de overkant is er een soort kade, maar om daar vanaf te komen is nog een grotere kunst. Een trap zonder gootje. Dus fietspassagiers?
Ik maak maar even een rondje Harwich en ga dan naar de passagiersterminal. Betalen en wachten. Gelukkig zie ik de waarschuwing voor unattended luggage, dus toch maar weer even de tassen van de fiets af, per slot is het wel 4,5 uur wachten.
Dat wachten duurde heel lang, totdat ik maar een praatje aan ga knopen met Abe die in Cornwall heeft gefietst. Dan gaat de tijd toch veel sneller. Om 20:40 mogen we inchecken. Er staat een grote groep fietsers te wachten voor de gate. Van allerlei soort. Tot een gezin met 3 hardstikke leuke kindjes (de jongste 14 maanden, de oudste 5 jaar). Die van 5 heeft ook een ligfiets, feitelijk hetzelfde als ik, alleen bij moeder voor op de fiets. Wat een superprestatie om zo met dat gezinnetje op weg te zijn (kamperen!!!). We hebben onderling heel wat af te kletsen over wat we hier doen.
Dan gaat de gate open en mogen we. Mijn fiets krijgt een superplek, heel eenzaam. dan moeten we met bagage en al nog 7 verdiepingen omhoog klimmen en dan nog een gang door van voor naar achter. Maar de cabine is perfect. Zeer comfortabel met een heerlijke douche. Was ik wel aan toe na deze sjouwpartij.
Ik ga nog even naar het passagiersdek waar ik nog een stel fietsers ontmoet met 3 kinderen 12 tot 16 jaar. Heel leuk mee gepraat, met veel herkenningspunten en een wijntje. Klikt het of klikt het..?
Een nachtje rustig (hoop ik) varen en we zijn weer op Nederlandse bodem.
De pont over de Deben vaart inderdaad, maar pas vanaf 10:00, dus een half uur wachten. Het is een grote sloep, de toegang is bepaald niet op fietsen berekend en de bepakking moet dus van de fiets af.
Na de pont ben ik zo in Felixstowe waar de eerste koffie te verkrijgen is. Felixstowe is tegen mijn verwachting in t.o.v. Harwich beduidend groter.
Vlak bij het pontje over de haven naar Harwich is het Landguard Fort Felixstowe. Een kustverdedigingswerk dat tegen Michiel de Ruyter, de Fransen en de Duitsers een belangrijke rol heeft gespeeld. Tijd zat dus toch maar een beetje cultuur opsnuiven. Mooi om deze hele historie op een rij te zien, hoewel het laatste fort van 1875 stamt.
Het haven pontje is een grote grap. Er kunnen 12 passagiers mee met fietsen. De toegang is een heel steil grindstrand waar je helemaal in vastloopt met een beetje bepakking op de fiets. Aan de overkant is er een soort kade, maar om daar vanaf te komen is nog een grotere kunst. Een trap zonder gootje. Dus fietspassagiers?
Ik maak maar even een rondje Harwich en ga dan naar de passagiersterminal. Betalen en wachten. Gelukkig zie ik de waarschuwing voor unattended luggage, dus toch maar weer even de tassen van de fiets af, per slot is het wel 4,5 uur wachten.
Dat wachten duurde heel lang, totdat ik maar een praatje aan ga knopen met Abe die in Cornwall heeft gefietst. Dan gaat de tijd toch veel sneller. Om 20:40 mogen we inchecken. Er staat een grote groep fietsers te wachten voor de gate. Van allerlei soort. Tot een gezin met 3 hardstikke leuke kindjes (de jongste 14 maanden, de oudste 5 jaar). Die van 5 heeft ook een ligfiets, feitelijk hetzelfde als ik, alleen bij moeder voor op de fiets. Wat een superprestatie om zo met dat gezinnetje op weg te zijn (kamperen!!!). We hebben onderling heel wat af te kletsen over wat we hier doen.
Dan gaat de gate open en mogen we. Mijn fiets krijgt een superplek, heel eenzaam. dan moeten we met bagage en al nog 7 verdiepingen omhoog klimmen en dan nog een gang door van voor naar achter. Maar de cabine is perfect. Zeer comfortabel met een heerlijke douche. Was ik wel aan toe na deze sjouwpartij.
Ik ga nog even naar het passagiersdek waar ik nog een stel fietsers ontmoet met 3 kinderen 12 tot 16 jaar. Heel leuk mee gepraat, met veel herkenningspunten en een wijntje. Klikt het of klikt het..?
Een nachtje rustig (hoop ik) varen en we zijn weer op Nederlandse bodem.
Tuesday, July 26, 2011
Sternfield, terugkeer!!!!
Een zeer koude nacht. Mooi compact zo een zomerslaapzak, maar ik moet wel wat kleren aantrekken om dit te overleven.
Bij het opstaan en de eerste 10 km geen kniepijn. Ik krijg er weer zin in. Maar dan begint de pijn weer. Ik ben nog niet toe aan omkeren, maar de zin zakt wel weer behoorlijk.
Saxmundham heeft een gemeentehuis met het opschrift: 'Dieu et ma patrie'. Dat zou je niet in Engeland verwachten. Door de burgers aangeboden bij het huwelijk van King George VI . Ze hebben de spreuk wel boven de dakgoot geplaats zodat je goed moet kijken om hem te vinden.
Die mooie smalle bochtige wegen zijn prachtig. Maar ik kan me nergens voluit heuvel af laten zoeven. Om iedere bocht kan inspector Morse aan komen scheuren, dus gedoseerd remmen is het devies (de wegen zijn ook niet in een beste staat, anders dan in Spanje)..
Na 23 km, in Halesworth breekt mijn bagagedrager. Die is al eens een keer gelast. Kennelijk was dit niet afdoende. Ik moet alles afpakken en met touw een constructie maken, zodat de boel weer reisklaar is. Toch maar even naar de fietsenmaker. Mijn balhoofd heeft ook een beetje speling en dat is een ingewikkelde constructie. Huggy (de fietsenmaker, hoe kom je in 's hemelsnaam aan zo een naam, ik kan mezelf niet voorstellen dat vrouwen hem zelfs zouden willen huggen) snapt er ook niets van en ziet er een beetje (klinkt ook zo) overspannen uit. Dus ik beperk me maar tot het kopen van een sjorband voor de drager en ga uiteindelijk maar wat koffie drinken. De bediening hier op dit gezellige terras duurt heel lang, maar de prijs was ernaar 1,40 pond ipv normaal 1,85. Ook deze obers zien eruit zoals Huggy, vandaar!
Ik fiets door tot aan Bungay waar ik lunch houd en nadenk. Conclusie dit wordt niet 'mijn ideale fietsvakantie'. Mijn knie doet nu ook op de vlakke stukken behoorlijk pijn, maar zeker bij het klimmen. En dit zijn nog maar heuveltjes vergeleken bij wat mij is voorspeld. Kortom: ik beschouw dit maar als een verkenningstochtje (toch een klein rondje UK), hoewel ik hier 30 jaar geleden ook heb gefietst, en keer om naar huis. Het is hier heerlijk fietsweer en ik krijg uit Nederland en Frankrijk berichten dat het niet best is. Dat neem ik dan maar voor lief.
De confrontatie waar ik gisteren over schreef heeft met deze beslissing te maken: waarom wel, waarom niet. Opgeven....? Heb ik wel eens eerder gedaan maar om veel hardere redenen (longoedeem op de Kilimanjaro bv.). Wordt ik kleinzielig of verstandig? Maar is dit opgeven....? Voor wie moet ik dit? Ik heb 5 maanden moeten afzien van hardlopen vanwege een knieblessure (zelfde knie, maar ander probleem, denk ik), dat ga ik niet weer uitlokken. Vroeger noemde ik dit wel eens kokende knieen, maar ik heb het nog nooit bij beklimmingen gehad, wel op lange vlakke trajecten.
Voel me goed bij dit besluit. Dus via een omweggetje keer ik om naar Harwich en neem morgen de nachtboot.
Ik kom langs de camping van vanochtend, maar rijd nog even door. Op een heerlijk rustige uitgestrekte camping, na 93 km kom ik om 16:15 aan. Daarna heb ik de boot geregeld en moest onderzoeken hoe ik de Deben en de haven van Harwich kan oversteken om een grote omweg te vermijden.
Ik ben dankbaar voor de steun betuigingen en goed bedoelde adviezen die ik inmiddels heb gekregen. Zelfs van een enthousiaste lezer met een hele lijst alternatieven, die ik allemaal niet ga doen.
Bij het opstaan en de eerste 10 km geen kniepijn. Ik krijg er weer zin in. Maar dan begint de pijn weer. Ik ben nog niet toe aan omkeren, maar de zin zakt wel weer behoorlijk.
Saxmundham heeft een gemeentehuis met het opschrift: 'Dieu et ma patrie'. Dat zou je niet in Engeland verwachten. Door de burgers aangeboden bij het huwelijk van King George VI . Ze hebben de spreuk wel boven de dakgoot geplaats zodat je goed moet kijken om hem te vinden.
Die mooie smalle bochtige wegen zijn prachtig. Maar ik kan me nergens voluit heuvel af laten zoeven. Om iedere bocht kan inspector Morse aan komen scheuren, dus gedoseerd remmen is het devies (de wegen zijn ook niet in een beste staat, anders dan in Spanje)..
Na 23 km, in Halesworth breekt mijn bagagedrager. Die is al eens een keer gelast. Kennelijk was dit niet afdoende. Ik moet alles afpakken en met touw een constructie maken, zodat de boel weer reisklaar is. Toch maar even naar de fietsenmaker. Mijn balhoofd heeft ook een beetje speling en dat is een ingewikkelde constructie. Huggy (de fietsenmaker, hoe kom je in 's hemelsnaam aan zo een naam, ik kan mezelf niet voorstellen dat vrouwen hem zelfs zouden willen huggen) snapt er ook niets van en ziet er een beetje (klinkt ook zo) overspannen uit. Dus ik beperk me maar tot het kopen van een sjorband voor de drager en ga uiteindelijk maar wat koffie drinken. De bediening hier op dit gezellige terras duurt heel lang, maar de prijs was ernaar 1,40 pond ipv normaal 1,85. Ook deze obers zien eruit zoals Huggy, vandaar!
Ik fiets door tot aan Bungay waar ik lunch houd en nadenk. Conclusie dit wordt niet 'mijn ideale fietsvakantie'. Mijn knie doet nu ook op de vlakke stukken behoorlijk pijn, maar zeker bij het klimmen. En dit zijn nog maar heuveltjes vergeleken bij wat mij is voorspeld. Kortom: ik beschouw dit maar als een verkenningstochtje (toch een klein rondje UK), hoewel ik hier 30 jaar geleden ook heb gefietst, en keer om naar huis. Het is hier heerlijk fietsweer en ik krijg uit Nederland en Frankrijk berichten dat het niet best is. Dat neem ik dan maar voor lief.
De confrontatie waar ik gisteren over schreef heeft met deze beslissing te maken: waarom wel, waarom niet. Opgeven....? Heb ik wel eens eerder gedaan maar om veel hardere redenen (longoedeem op de Kilimanjaro bv.). Wordt ik kleinzielig of verstandig? Maar is dit opgeven....? Voor wie moet ik dit? Ik heb 5 maanden moeten afzien van hardlopen vanwege een knieblessure (zelfde knie, maar ander probleem, denk ik), dat ga ik niet weer uitlokken. Vroeger noemde ik dit wel eens kokende knieen, maar ik heb het nog nooit bij beklimmingen gehad, wel op lange vlakke trajecten.
Voel me goed bij dit besluit. Dus via een omweggetje keer ik om naar Harwich en neem morgen de nachtboot.
Ik kom langs de camping van vanochtend, maar rijd nog even door. Op een heerlijk rustige uitgestrekte camping, na 93 km kom ik om 16:15 aan. Daarna heb ik de boot geregeld en moest onderzoeken hoe ik de Deben en de haven van Harwich kan oversteken om een grote omweg te vermijden.
Ik ben dankbaar voor de steun betuigingen en goed bedoelde adviezen die ik inmiddels heb gekregen. Zelfs van een enthousiaste lezer met een hele lijst alternatieven, die ik allemaal niet ga doen.
Subscribe to:
Posts (Atom)